Lucas 1:39 – 45 • De Ander ontmoeten

Lucas 1:39-45 & 56 en Romeinen 1:8-17

Maria had goede redenen, om bij haar tante Elisabet op bezoek te gaan. Maria verwachte een kind, er was een kindje op komst, zoals ook Elisabet in verwachting was. Waar hebben aanstaande moeders het over? Over kleertjes en een bedje, over eetlust, kwaaltjes en emoties, en van wat er van de groeiende baby in de buik wordt gevoeld. Weliswaar is Elisabet verder in de tijd dan Maria, Elisabet loopt Maria zes maanden vooruit, maar Maria heeft genoeg om te bepraten met Elisabet.

Ja, wij leven in een andere tijd. Vandaag de dag hebben aanstaande ouders het over bloedonderzoek en echo’s, het wel of niet willen weten van het geslacht en de NIPT-test, onderzoeken of alles wel goed gaat met moeder en kind. En wat te doen als het mis is … Maar dat was niet aan de orde bij Maria en Elisabet. Zij zullen gedroomd hebben van hoe het zal zijn, straks als de baby komt, straks als de baby er is. En weten van het wonder van God, dat plaats vindt rondom hun nog ongeboren kind! Een wonder van God!

Grappig eigenlijk, we zouden er zo overheen lezen, over ‘geslachtsbepaling’ gesproken: zowel Maria als Elisabet weten al wat ‘het’ wordt: het worden ‘jongetjes’, zeker weten, dat hebben engelen laten weten. Zelfs de namen van de beide kinderen zijn hen al bekend. Jezus en Johannes. ‘De Heer Redt’ en ‘God is Genadig’. Prachtig! (Lucas 1:13 en 1:31)

Zacharias en Elisabet

Maar dat niet alleen. Hoe zou het geweest zijn voor Zacharias en Elisabet, een leven lang bekend staande als het kinderloze echtpaar. Zacharias was sprakeloos uit de tempel van Jeruzalem gekomen, zelfs de zegen die hij over de mensen uit moest spreken kwam er niet meer uit. Het bleef bij ‘gebarentaal’, Zacharias met stomheid geslagen, maar de mensen begrepen wel dat Zacharias iets groots was overkomen. En ook Elisabet weet zich geen raad, in gelukkige omstandigheden is er sprake van ‘blijde verwachting’ en zijn aanstaande ouders trots op elkaar, pronkende met een groeiende buik, vol nieuw leven. Maar Elisabet verschuilt zich, trekt zich terug in afzondering. Zeggende bij zichzelf dat ‘de Heer dit heeft gedaan, zodat de mensen mij niet langer minachten’. Dit zegt iets over wat de mensen over Elisabet en Zacharias zeiden en hoe ze over hen dachten. (zie Lucas 1:25)

Jozef en Maria

Ja, ook Maria kon er op wachten, dat ook zij ‘onderwerp van gesprek’ zou worden! Wanneer haar buik vol nieuw leven zou groeien. Een uitgehuwelijkt meisje, zwanger van een ‘Onbekende’, vast en zeker niet van Jozef, haar aanstaande. Ja, wij leven in een samenleving met andere normen en waarden. Kinderen worden geboren bij alleenstaande ouders en in samengestelde gezinnen, als mensen maar gelukkig zijn staat bovenaan. Maar Jozef en Maria konden erop wachten, dat er ‘schande’ van hen zou worden gesproken. ‘Maria’ die het mooi zou kunnen brengen, maar geloof jij er iets van? En dan die Jozef: ‘Snap jij nu dat hij bij Maria blijft?’. Ja, dat lezen we bij de evangelist Matteüs, Jozef overwoog al van Maria te scheiden, nog voordat het huwelijk was gesloten! (zie ook Matteüs 1:19)

Eenzaam maar niet alleen

Deze gedachten: wat zal de omgeving Jozef en Maria en Elisabet eenzaam hebben gemaakt! Eenzaam in hun omgeving. Eenzaam in een samenleving waarin normen en waarden sterk aanwezig waren en het dagelijks leven bepaalden, over van wat hoort en wat niet.

Ja, Maria en Elisabet, meer dan het hebben over kamertjes en kleertjes en schopjes en weetjes hadden zij hun eenzaamheid, maar ook hun geloof te delen! Besef dat hun zwangerschap hen eenzaam had gemaakt, maar ook het geloof dat hun zwangerschap hen niet ‘zomaar’ was overkomen. Dat er sprake is van een woord van God dat in hun leven heeft geklonken. En dat zij vrouwen, mensen waren die ieder afzonderlijk aan elkaar waren gegeven, om niet alleen tante en nicht als bloedverwanten te zijn, maar ook zusters in het geloof in God, de Heer van alle leven!

Maria die het niet alleen ‘op de heupen’, maar die het ook in haar hart gelegd heeft gekregen om Elisabet op te zoeken. Want hoe diep kan het verlangen zijn om je geloof en geluk te delen. Maar ook om aanspraak en gehoor te vinden bij iemand van wie je hoopt dat die je zal begrijpen. Ten diepste. Over de wezenlijke dingen. Van geloof en leven!

Vol van de Heilige Geest

Want dan gebeurd wat de evangelist Lucas zo hartstochtelijk beschrijft: dat Elisabet vervuld wordt met de Heilige Geest en dat het kind in haar schoot opspringt, mee resoneert, mee juicht in die ontmoeting tussen twee door God geliefde mensenkinderen! Nee, geen hormonale of emotionele reactie van moeder op kind, maar Gods Heilige Geest die moeder en kind vervullen, het profetische woord van de engel Gabriël wordt waar, het nog ongeboren kind wordt al in de schoot van zijn moeder vervuld met de Heilige Geest. (Lucas 1:15)

Het leven delen en vermenigvuldigen

Ja, Maria en Elisabet deelden en vermenigvuldigden het leven. Maar dat maakte hen ook tot afgezonderde mensen. Apart gezet door God. Een uitzonderingspositie, een bijzondere roeping. Ook Jezus wist daarvan, dat het gehoor geven aan je geloof en roeping, dat die eenzaam makend is! Want aan het kruis riep Jezus het uit: ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten? Als iemand weet van verlatenheid en eenzaamheid, dan is het Jezus!

Over alledaagse eenzaamheid gesproken: wanneer u of jij je weleens eenzaam voelt, dan sta je niet alleen! Weet dat er vele mensen zijn die weten van eenzaamheid. Ook en juist met andere mensen om zich heen. Eenzaam in een drukke winkelstraat en in het ziekenhuis. Eenzaam op het volle schoolplein en in de drukke kantine. Ook in je eigen familie en gezin kun je eenzaam zijn, ook in de kerk. Eenzaamheid, juist daar en wanneer je het niet verwacht!

Eenzaamheid

Deskundigen zeggen daarvan, dat eenzaamheid ontstaat wanneer mensen zich niet gezien en gehoord weten, ervaren er niet toe te doen. Erbij horen, gehoor vinden, gezien zijn, ertoe doen, meetellen: dat zijn de ‘sleutelwoorden’ en de ‘contactsleutels’ die ‘eenzaamheidbestrijders’ aanreiken.

Het gaat om samen zingen, vechten, huilen, bidden, lachen, werken en bewonderen! Dat zijn de medicijnen tegen eenzaamheid, om het met de woorden van Ramses Shaggy te zeggen! Maar soms dan denk bij het zingen van ‘Samen in de naam van Jezus heffen wij een loflied aan’: WAS HET MAAR WAAR! Want het kan je overkomen, het kan ons overkomen, eenzaam in de kerk!

Van bedoening naar bediening

Luister naar het verhaal van Maria en Elisabet! Vergelijkbare omstandigheden. Dezelfde verwachtingen. Zij dragen dezelfde hoop en hetzelfde geloof in de God van Israël in zich mee. En zij hadden ieder apart in hun eigen hoekje kunnen blijven zitten. Maria in het afgelegen plaatsje Nazaret, Elisabet teruggetrokken in het bergland van Juda. (Lucas 1:26 & 39) Jij in jouw klein hoekje, en ik in het mijn. Tante en nicht in hun eigen bedoening.

Maar Maria en Elisabet buigen ‘bedoening’ om in ‘bediening’! Maria die Elisabet tegemoet is gegaan, letterlijk en figuurlijk, Maria die Elisabet bedient en vereert met een bezoek. Elisabet die wederkerig handelt, Maria van harte en hartelijk ontvangt en begroet, Maria bedient met gastvrijheid, verwondering en geloof aan de dag legt: ‘Wie ben ik dat jij mij komt bezoeken?’ Eigen bedoening ombuigen naar bediening!

Geleid door de Heilige Geest

Ja, er is eenzaamheid in de wereld. Er zijn mensen die kampen met eenzaamheid, iedere dag weer. En ik heb het weleens gedacht bij mijzelf en ook hardop gezegd ‘als alle eenzame mensen zich nu eens bij een kerk zouden gaan behoren, dan hoeft geen mens meer eenzaam te zijn …’ Want dan kun je zingen in een koor, deelnemen aan gesprekken, meehelpen bij het schenken van koffie en thee, of bezoeken te gaan brengen bij mensen in de buurt om ook daar de eenzaamheid te doorbreken. Waarom zou je nog eenzaam zijn?

Bloed- en zielsverwanten

Maar daar ben ik van teruggekomen. Wanneer je contacten aan de oppervlakte blijven, wanneer je diepere verbintenissen mist, ja, dan kun je in een geloofsgemeenschap eenzaam zijn! Wanneer niet de aansluiting vindt als zijnde ‘zielsverwanten en bloedverwanten’ zoals Maria en Elisabet. Want dat is het onlosmakelijke gegeven: Geloven in God de hemelse Vader maakt je een medegelovige ‘broer en zus’ van jou: een ‘geestelijke bloedverwant’. En christenzijn maakt medechristenen tot ‘bloedverwanten’: want het bloed van de Here Jezus heeft Hij voor ons vergoten! Zijn bloed heeft voor ons gevloeid tot vergeving van zonden en tot het vormen van geheiligde mensen!

‘Hart- en ziel- en bloedverwantschap’ vanwege Jezus Christus, de Zoon van God, geboren uit Maria, Jezus Messias die zijn leven heeft gegeven aan het kruis, opdat wie in Hem geloven eeuwig zullen leven. Dit geloof delende zal geen gelovige meer eenzaam zijn! Door ‘hart- en zielsverwanten’ te zijn in de naam van Jezus, de Redder en Heer van ons leven, in wiens Naam wij aan elkaar zijn gegeven. Zoals deze woorden uit een lied:

Heer toon ons elk van ons apart nog eens wie Gij zijt,
maak ons samen één van hart, één in heiligheid.
Één in geestdrift één in strijd, één in zuivere menselijkheid.

De Ander ontmoeten

Waar twee of drie in Zijn Naam samen zijn, Samen in de Naam van Jezus, daar is Hij in het midden. Laten wij in de Naam van Jezus, die de diepste eenzaamheid heeft doorstaan en overwonnen het hoofd bieden aan elkaars eenzaamheid! Door als een Maria vanuit de eigen eenzaamheid blij te zijn met wie blij is en bedroefd met wie bedroefd is. Door als een Elisabet blij verrast te zijn met de deuren van hart en leven open. En door als een Gabriël de boodschap uit te dragen dat Gods Heilige Geest over mensen zal komen, met de blijdschap en de vrede van God de hemelse Vader. Geloof maar dat je de Ander met een Hoofdletter zult ontmoeten! Amen

Dit bericht heeft één reactie

Geef een antwoord

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Abonneren