Marcus 9 vers 1-13 • Vergezicht

Naar Marcus 9:1-13 en 2 Petrus 1:16-21

Bent u weleens op een plek geweest waar het zo adembenemend mooi was, dat je er wel zou willen blijven? Zoals de beleving van een bergbeklimming of een kabelbaan die je omhoog de bergen invoert. Eerst volg je met je ogen de kabel die naar boven leidt en weet: ‘daar gaan we heen’. Maar eenmaal in de gondel kun je twee dingen doen. Of je kijkt benauwd naar de vloer, wachtend tot het voorbij is. Of je kijkt om je heen om te genieten van het uitzicht, dat adembenemend aan je voorbij gaat terwijl je in de hoogten van de bergen wordt gebracht. Je ziet het dal met andere ogen. Een andere omgeving. Een andere werkelijkheid. Je bent in de wolken. Dichter bij de hemel. Waar je voorlopig, of wel voor altijd zou willen blijven.

Hiernamaals

Er zijn ook mensen met een onuitwisbare herinnering, die een blik in het hiernamaals met zich meedragen. Een hemels vooruitzicht waar naar terug wordt verlangd, voor altijd in de herinnering opgeslagen. De omgeving zag hen wegglijden, het leven uit hen wegebben.  Artsen stonden voor een dilemma, apparatuur van de IC signaleerde afnemende tekenen van leven. Maar diegene om wie het ging bevond zich in een andere werkelijkheid, los van de aarde, vrij van alle in leven houdende apparatuur. Als er al woorden voor bestaan proberen zij soms te vertellen dat zij de hemel hebben gezien. Licht en rust en vrede, kleuren, wit. Sommigen hadden daar voor altijd willen blijven. Het was er goed, het was er zo goed …

Wandelen met Hem

Petrus, Jakobus en Johannes en vele anderen waren Jezus gaan volgen. Het voorbeeld van zijn levenswijze. Zij wisten zich door Hem aangesproken, ‘Kom, ga met Mij mee’. En dat hadden zij gedaan, een groepje vissers, een belastingambtenaar, diverse vrouwen, een vrome Israëliet. Geloofsleerlingen van Jezus geworden. Zij kregen les aan huis, thuisonderwijs. Hij onderwees hen in de synagogen. De leerschool. Zij leerden onderweg, wandelend door de korenvelden. Een leerweg. Zij leerden van Hem op het water, samen in hetzelfde schuitje. Praktijkonderwijs.

En in en uit en door alles bleek dat Hij een ‘Godsman’ was. Jezus  hield van God die Hij zijn Vader noemde. Hij gaf blijk van God, Hij wandelde met God, in het openbaar, onder elkaar en in het verborgene. Jezus ademde God, leefde in de Geest van God. Hij wist zichzelf een geliefd kind van God.

Gelovig bergbeklimmen

Maar ook leerden zij van Hem dat Jezus de rust zocht op afgelegen plaatsen, zoals in de bergen. Dan ging Hij naar de stilte en de afzondering om te luisteren naar het suizen van de wind en Gods stem in Zijn hart. Dan trok hij zich in de bergen terug om vrij van alle mensen en hun vragen ongehinderd dicht bij het hart van God te zijn.

Zoals Mozes en Elia dat ook deden. Geloofshelden uit de heilsgeschiedenis van het volk van Israël die ook de bergen ingingen. Gelovige ‘bergbeklimmers’ die in de hoogten dicht bij God konden zijn. Mozes die in het hooggebergte de Wet, het Verbond van de Here God had ontvangen, waarmee het volk van de Israëlieten op weg zou gaan naar het Beloofde Land. En zoals Elia die in de spelonken van de bergen storm en vuur en aardbevingen meemaakte, maar in de suizende wind de Here God nabij wist.

Gelovige ‘bergbeklimmers’, op de hoogte gebracht van Gods Woord, van Gods kracht, van Gods heerlijkheid, van Gods nabijheid. En in hun voetspoor Jezus van Nazareth. Die ook de bergen inging. Bij gelegenheid alleen, of met enkelen bij zich, zoals toen Hij Petrus, Jakobus en Johannes had meegenomen. Maar dat het vergezicht en het uitzicht zo hoog en wijd en diep en breed zouden gaan worden, dat konden Jezus’ leerlingen nog niet weten!

Heilig, heilig, heilig is de Heer

Want zij zouden Jezus’ heerlijkheid gaan zien! Hij die zieken genas, Hij die wind en golven deed bedaren, Hij die brood en vis en woorden deelde, daarin was Jezus gezien in de alledaagse werkelijkheid. Maar zij gaan hun Heer zien in stralend licht gehuld! Met Mozes en Elia bij Hem zichtbaar. Wat bij mensen onmogelijk is, dat is mogelijk bij God. Bij God zijn duizend jaar als één dag, en bij Hem valt alles samen. Anders is het niet te verklaren, Jezus gedaante straalt, stralend wit, witter dan sneeuw en witter dan wol, witter dan de zon verbleken kan, witter dan stromend water kan wassen. Jezus gedaante stralend wit. En een stem uit de hemel klinkt: ‘Dit is mijn geliefde Zoon, luister naar Hem’.

En Petrus, Jakobus en Johannes zien Jezus in gesprek met Mozes en Elia. De voorbeeldige gelovigen waaraan Jezus’ zijn woorden en daden van geloof ontleende. Toonzettende namen die mensen noemden. ‘Wie zeggen de mensen dat Ik ben’ vroeg Jezus eens in vertrouwde kring. En Zijn leerlingen zeiden toen: ‘Sommigen zeggen dat U een profeet bent, anderen denken dat U Elia bent’ Maar nu zien Petrus en Jakobus en Johannes het glashelder! Jezus is niet de gelijke van Mozes, Jezus is wie Hij is! Het stralende middelpunt, het gaat om Hem! En Jezus is niet de gelijke van Elia, Jezus is wie Hij is! Elia is Hem nabij, maar Hij staat in het midden, bij Hem komen de geloofshelden samen!

Een wolk van geloofshelden

En dan Mozes en Elia in het bijzijn van Jezus. Nee, geen Adam en Eva om aan de Here Jezus te bekennen waarom het zo mis was gegaan in het paradijs! En ook geen Ruth die in Bethlehem was gaan wonen waar ook Jezus was geboren. Niet Jesaja die voorzeggingen had gedaan over de Wonderbare raadsman, de Sterke God, de Eeuwige Vader! En dat het kwijnende licht niet zal doven en het geknakte riet niet zal worden gebroken.

En ook niet de moedige Ester, het Joodse meisje dat koningin werd, of de herderlijke koning David, of Rachab de prostitué van de wallen van Jericho die uitkomst bood, of de beter wetende Jona die nog veel moest leren. Of Henoch die wandelde met God, of Abraham, de vader van vele volken. Een wolk van geloofsgetuigen omringt ons, leert de Brief aan de Hebreeën!

Mozes en Elia

Maar het zijn Mozes en Elia die worden gezien bij Jezus! Bijbeluitleggers zien in hen de Wet en de Profeten die Jezus terzijde staan. Anderen herkennen in hun aanwezigheid de woorden van Paulus, uit Romeinen 14, of we nu leven, of we nu sterven, we zijn van de Heer! Omdat Mozes door de Heer zelf begraven werd in het dal van Moab, niemand weet waar zijn graf is, staat er in Deuteronomium 34. En Elia voer in een vurige wagen naar de hemel, vertelt 2 Koningen 2. Zij getuigen met Paulus mee ‘of we nu leven of sterven, we zijn van de Heer!’

In leven en sterven

En waar Mozes en Elia en Jezus over spraken, daar licht de evangelist Lucas een tipje van de sluier op. Zij spraken over leven en sterven! Zij spraken over het levenseinde dat de Here Jezus in Jeruzalem zou gaan volbrengen. Mozes en Elia die zelf al hun levenseinde in de nabijheid van de Heer hadden doorleefd.

Mozes had het Beloofde Land gezien, maar er kleefde iets aan Mozes zodat hij die aardse grens niet zou gaan maken. Maar de Heer bekommerde zich over Mozes, de Heer begroef Mozes in het land van Moab. Mozes was volledig in de hand van God die voor hem zorgde. En het leiderschap van Mozes was overgegaan op Jozua, een verwijzing naar Jezus, want het volk moest het Beloofde Land binnengaan …

En Elia was de hemel tegemoet gegaan in een vurige wagen, de profetenmantel van Elia was naar beneden gedwarreld en opgevangen door Elia’s volgeling Elisa, want het Woord van God moest verkondigd blijven worden, want het koninkrijk van de hemel moest gestalte krijgen op aarde … Of we nu leven of sterven, we zijn van de Heer!

Leven na de Opstanding

Kennen wij de angst, de pijn, de minachting, de benauwdheid, de strijd van de kruisdood? Besef dat er geweest zal zijn bij Jezus, in het bijzijn van Mozes en Elia. Het begrijpen voor ons is te verheven, maar bij God zijn alle dingen mogelijk. Jezus die zijn opgaan naar Jeruzalem met Mozes en Elia besprak. Denkende ook aan zijn wegbereider, Johannes de Doper, om wie Jezus rouwde.

Johannes de Doper die eerder dan Jezus gevangengenomen werd en van het leven beroofd. Groot verdriet voor de Here Jezus die wist dat ook Hij naar Jeruzalem zou gaan om daar te sterven. En toen Jezus eens aan Zijn leerlingen vroeg wie de mensen zeiden dat Hij was, klonk het antwoord dat Jezus de profeet Elia moest zijn. Maar Petrus had gezegd: U bent de Messias, de Christus, de Zaligmaker.

Maar er waren dus mensen die geloofden dat Jezus de wedergeboren ‘Elia’ was. De ‘Elia’ die zijn profetenmantel had nagelaten aan ‘Elisa’. Maar Jezus zei iets anders, Jezus zei dat ‘Elia’ al gekomen is. Jezus zag in Johannes Elia.  Johannes die Hem als een Elia voorgegaan was, de weg had geplaveid. Opdat de Here Jezus de hoogte en breedte en diepte en  lengte van de liefde van God toen en nu kon gaan tonen. Wereldwijd, aarde diep, hemelhoog en tot in eeuwigheid.

Gelovige bergbeklimming 

Laten we al het voorgaande een vergelijken met bergbeklimmen, of het stappen in de gondel van een kabelbaan. Je kunt beneden blijven, of angstig blijven staren naar het  wankele vloertje waarop je staat. Maar je kunt ook gelovig gaan bergbeklimmen, zoeken naar de woorden waar Mozes ook van wist, gaan luisteren naar de zachte koelte van de wind zoals een Elia, de Geest van God gaan ademen die leven geeft.

En geloof maar, als je dan al die verhalen tot je neemt, van Mozes en Elia en van Ester, David, Jesaja, Rachab, Jona en Abraham en Petrus en Jakobus en Johannes, dan zul je gaan zien Wie er werkelijk in het midden staat, Wie het stralend middelpunt van het leven is, om Wie het ten diepste gaat, op Wie alles uitloopt!

En in Jezus’ naam, wanneer je dan geniet de vergezichten: dan zing en jubel en juich je het uit en weet je het tot in het diepste van je ziel: Jezus alleen, ik bouw op Hem! Hij is de grond waarop ik sta. In Jezus’ naam, in Hem allen. Alle eer aan Hem!
Amen

Dit bericht heeft één reactie

Geef een antwoord

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Abonneren