Verhalen in beelden

Meditatief

Een prachtige foto van het liturgisch centrum van een kerk in Zweden, in Östersund. Genomen door mijn vrouw Dineke die momenteel een pelgrimstocht onderneemt. Zij zei dat de muurschildering een aantal gelijkenissen verbeeldt. Wat lijkt het mij heerlijk om in deze kerk onder de klanken van het orgel of op een stil moment de verbeeldingen op mij in te laten werken. Zoals alleen de foto zelf al indruk op mij maakt.

Bovenaan zie ik een zaaier, die zaad aan het zaaien is. Jezus zei daarvan ‘Het zaad is het Woord van God’. Ik vraag mij af, wat is het Woord van God? Want de hele Bijbel wordt het Woord van God genoemd, Bijbelboeken vol met woorden. En achter zoveel woorden schuilen weer Bijbelse boodschappen. Voor mij is het kernwoord ‘God liefhebben en je naaste als jezelf’. Daar zal de zaaier bovenaan het vast wel mee eens zijn.

Mooi, hoe de zaaier is uitgebeeld, met zijn kleding opgehouden als buidel voor het zaad. Bijna jongensachtig, een kind nog. Hij geloofd nog in de toekomst, hij is vol verwachting van het zaad dat hij zaait, hij heeft er alle vertrouwen in dat de tijd van oogsten komt.

Zou het Jezus van Nazareth kunnen zijn die zaait? Of zou ik het kunnen zijn, die zo goed en zo kwaad als het gaat aan het zaaien is? Zoals in Psalm 126 waar met tranen wordt gezaaid. Want als je een handjevol graan of gerst hebt kun je daar brood van bakken. Of koekjes van eigen deeg. Maar als je weinig graan of gerst hebt sta je voor de keuze. Of je bakt er brood van voor het moment, en dan is het op, of je zaait het in de aarde, hopende op een oogst voor later. Zaaien met tranen, hoe beperkt zijn mijn woorden, mijn daden?

We glijden af, naar de voorstelling daaronder, het verhaal van de Barmhartige Samaritaan. Iemand was beroofd, gekwetst, gewond, voor dood achtergelaten. En juist iemand die in Jezus’ tijd als een tweederangs burger werd beschouwd toonde medelijden, barmhartigheid, naastenliefde. Jezus werd aan het einde van zijn leven niet eens als een burger beschouwd. Hij werd gerekend tot de misdadigers. En toch bleef Hij liefhebben, vergeven, het Woord van God delen.

Nee, het is mij niet helemaal duidelijk, die struik daaronder. Maar in mijn gedachten zie ik een mosterdplant waarin de vogels kunnen nestelen. Als je het geloof hebt van een mosterdzaadje, daar zal iets goeds uit voortkomen, zei Jezus.

Maar rechts daarvan zie ik een rijke oogst aan graan maar ook een desolate wanhopige mens. Is hij boos vanwege het onkruid tussen het graan? Of vanwege de vogels die een graantje meepikken? Of staat hij model voor die mens met zijn volgepakte graanschuren, maar plotseling werd hij ‘s morgens niet meer wakker. Het zaaien met tranen hoefde hij niet. Er was immers meer dan genoeg. Hij had vele hongerige magen kunnen voeden. Maar hij hield alles voor zichzelf. Wat blijft er van hem over?

En dan in het midden die kale dorre en verdroogde boom, uit Psalm 1 ken ik de woorden dat wanneer je de richtlijnen van God volgt, dat je dan als een boom aan het water zult zijn, die alle seizoenen groene bladeren draagt en vrucht op zijn tijd.

En dan beneden aan, de gelijkenis van de tien jonge vrouwen die wachten op de bruidegom, op de komst van de Messias, op het koninkrijk van de hemel. Ik zie vijf wanhopige, moedeloze, verdrietige radeloze en troosteloze vrouwen. Maar ook zie ik vijf dankbare, toegewijde, blijmoedige, koesterende en bewarende vrouwen. Al die gemoedstoestanden, hoe herken ik mijzelf in hen.

Vandaag weet ik mij gezegend, dat de Bijbelse woorden mij geleerd en verteld en uitgelegd zijn. Omdat ze mij zoveel hebben te zeggen.

Anviken betekent ‘Aan de Baai’. Mag het zo verstaan worden: ’Van Jezus’ kruis vloeit een stroom van liefde, genade en genezing’

Zie de Pelgrimsweg St. Olavspad

Geef een antwoord

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Abonneren